به چشمانش نگه کردم

چه موجی میزد از غمها

سکوت سرد و غمگینش

چنان آرامش دریا

به جوشش بود افکارش

دلش آغاز طوفانها

لبش خندان ولی تیر نگاهش تیز و برنده

میان مشت بغض آلود

نیروی کمک ، از مهر آکنده

قدمها سخت و پی درپی

عبور از راه ناهموار

- عزمی کز ازل بوده -

افقها دور ، اما گامهای او

بسوی منزل اول نظر میکرد

و چشمانش افقها را رصد میکرد

به رخسارش نظر کردم

چروکی از سر پیری ؟ نه

ز اندوه و ز دلگیری

زبیداری ، زهوشیاری ...

                                                                                              ا

من دنبال یه " چاه " میگردم ؛ شما سراغ دارید ؟! بهم نشون میدین ؟ .... واسه چی میخوام؟ .... به چه دردم میخوره ؟!! .....

دوست دارید بدونین ...

اوضاع بد جوری آشفته و تیره و تار شده ؛ اوضاع خیلی چیزا ...

هرچه فکر کردم برای این اوضاع  راه حلی پیدا کنم نشد ، تا اینکه جوایش مثل یک جرقه به ذهنم رسید : چاه .... بله ، چاه ... پاسخ و درمان خیلی از مشکلاته ! ...

از چاله در اومدم ... دیدم اوضاع بدجوریه ... نتیجه اینکه ، افتادم توی .................چاه

میخواستم منار و بدزدم ! کجا میتونستم قایمش کنم ...........................................چاه

تشنه و پژمرده و افسرده شده بودم ؛ آب کجا میشه پیدا کرد ............................... چاه

دنبال یه دوست میگشتم ، یه صدیق ؛ یاد داستان یوسف افتادم و ......................... چاه

اگه هیچی نباشه حد اقل یه جایی باشه دردمو فریاد بزنم که باعث دردسرم نشه ...... چاه

خوب ، حالا یه چاه خوب! سراغ دارین ؟!!

                                                                                                   ا

این رد و قبول خلق و این رسم و رسوم          تـا جــان دارم بـه بـرگ کـاهی نخرم

                                                                          " اقبال لاهوری"

هر كس از حال من بيچاره پندي برگرفت              بهر تسكين دل خود نيشخندي برگرفت

از ترحم دست خود بر آســمــان بـالا نمود              تا كه از كار دل من دستبندي برگرفت

من که دل دربسته ام در دام او بادست خود          آتش عشقم كنون در بند بندي برگرفت

گــر در اين بـازار مـــكاره نكردم سودها         ای بساکزعشق او، دل،سود چندي برگرفت

اسب تن آويخت بر دامان جان ، از جان ما    در عروج خويش گويا خوش سمندي بر گرفت

هر كس اسپندي زغمهايم به آتش داد دود         محنتي از ما ربود ،از جان گزندي برگرفت

كار احسان زار و زاري در تـغـابـن كار او           هر زمان دور از حقيقت شد چرندي برگرفت

دركمين تنهاچوماند و گر كمرخم شدچه غم        بي كمان تيري نهاد اما سهندي برگرفت

                                                                                              ا

تشنگان عشق به راحتي در دام هر سرابي مي افتند – هر چند اين سرابها عشق نيست  ، اما در هر چيزي عشق هست .

                                                                                    ا

"اگر دل كمترين مورچه  را بشکافی چندانی عشق خدا بینی که جهانی پر گردد."

                                                                   " عین القظات همدانی"

    گريه  كردن و غمگيني را ميتوان به تنهايي  انجام داد ، و

عميق ترين غمها را در تنهايي ميتوان تجربه كرد.

     اما خنديدن و شاد بودن يك كار گروهي است كه حداقل به يك گروه

دو نفره نياز است .

                                                           ا

هميشه سعي ميكردم روابطم را بر اساس عقل ، منطق و استدلال   بر قرار كنم و با اطرافيان به توافق برسم ، از ديدگاههاي مختلف و با الفاظ متفاوت و متناسب با طرف مقابل صحبت كرده و حتي المقدور انعطاف پذير ي داشته باشم و حتي به كمترين نتيجه و توافق قانع باشم ...

حالا ، و پس از سالها تجربه ميبينم مردم در عمل به عقل و منطق اهميت چنداني نميدهند! !  هركدام باورهايي دارند كه اغلب با هيچ منطق و استدلالي نمي توان آنرا تغيير داد  ؛ از تاثير عواطف و احساسات كه بگذريم ؛ موثرين عامل تغيير افراد را اجبار ديدم و احتياج . اين دو از هر عقل ، منطق و استد لالي  موثرترند.

انسانها بر اساس جبر هر کاری را انجام میدهند ، اما این جبر را خود اختیار میکنند . این جبر به انحا مختلف بر انسانها حاکم است . از جبر و زور زورمندان  ، تا جبر احساسات و حتی جبر عقل و یا جبر جهل . اما  چه جبری را انتخاب کنیم دست خودمان است  یعنی انتخاب (انتخابهای) اول ؛ پس از آن برای حصول و وصول به این انتخاب مجبوریم به رفتار و اعمالی که اگر عدول کنیم  موجب حرمان و خسران  در رسيدن به اهدافمان خواهد شد.

                                                                                            ا

گاهی اسیر باده و گاهی اسیر باد                     یــارب کسی به چنین غـــم اســیر مباد

از بــاده بــاد بــرآیــد اگـــر چه غـــم                     بر باد میدهد این باد هر چه هست از باد

                                                                                                   ا

اشکم چکید ز چشم و

نقشی به گونه زد

وانگه قلم گریست

به کاغذ نوشت آه ...

آتش گرفته بود به دل

چون خرمنی ز کاه

میسوخت دل زمهر

یا از دریغ مهر در پیش مردمان

... وآنگه قلم گریست

باز هم نوشت آه ...

شرحی نمانده بود

جز اینکه آه ... آه ...

                                                                                                                    ا

هراتفاق از نظر زمان ، مكان و عامل يا عاملين آن يك استثناست ؛ يكبار اتفاق مي افتد و تكرار شدني نيست .

هر اتفاقي فقط در يك زمان و مكان خاص و توسط عامل يا عامليني انجام ميشودو به هيچوجه عينا" تكرار شدني نيست ؛ چرا كه همه چيز در حال تغيير است وقطعا" زمان بهيچ وجه متوقف يا تكرار نخواهد شد .

هر گاه گمان ببريم كه فرصتهاي از دست رفته را جبران ميكنيم ، خيال عبثي است ؛ تنها كاري كه ميتوانيم بكنيم اين است كه فرصتهاي جديد را از دست ندهيم ...

                                                                                                                     ا